Dwarsliggers

Ter wereld is geen spoor gebouwd zonder stevige dwarsliggers (2)

Geplaatst op dinsdag 19 maart 2013

Ter wereld is geen spoor gebouwd zonder stevige dwarsliggers (2)

De dwarsligger vond ook mij. Soms drukt de juiste persoon of situatie op de juiste knop.
Volgens mij heeft een ieder de dwarsligger in zich. Andersom idem dito. Dwarsliggers kunnen onder de juiste voorwaarden spontaan spoorleggers worden. In voorgaande column beschreef ik hoe de spoorlegger de verbinding naar de dwarsligger kon maken. Dit doet hij door oprecht naar hem te luisteren en waardering te tonen voor het ijverige werk en de aangedragen kritische- en/of verbeterpunten.

Maar hoe kan ik als dwarsligger de verbinding met de spoorlegger maken? Ofwel hoe ga ik van de ‘onmacht niet gehoord te worden’, naar het gevoel dat ik invloed heb? Dit begint mijns inziens met volle verantwoordelijkheid nemen voor wat ik wil. De spoorlegger wil doorgaan op zijn weg en ik houd hem tegen. Het is dus mijn taak op een ‘goede manier’ de aandacht van de spoorlegger te krijgen.

Hoe doe ik dit? Ik verplaats mij in de spoorlegger. Ik vraag mij af: ‘hoe kan ik op zijn huidige spoor instappen? Hoe kan ik zijn aandacht prikkelen, in zijn gezichtsveld komen?’ Ik concludeer dat ik aandacht krijg, wanneer ik mijn vragen, zorgen of kritiek omzet naar concrete voorstellen die aansluiten op de weg van de spoorlegger. Dit vraagt - naast inleving - om creativiteit en denken in mogelijkheden.

Een prachtig voorbeeld gaf een cliënte, leidinggevende van 12 medewerkers, die zich mateloos stoorde aan de irrelevante tijdrovende verhalen van haar collega’s. Ze liet dit verbaal en non verbaal merken, zonder enig succes. Ze besefte – nadat ze zich in haar collega’s had verplaatst – dat het ging om contact. Door haar verantwoordelijkheid te nemen om ongestoord te werken, zette ze haar ergernis om in het voorstel een paar keer per week met elkaar te lunchen. Dit werd positief ontvangen. Op natuurlijke wijze spraken collega’s elkaar regelmatig. Het werd een win-win situatie. Mijn cliënte kreeg ruimte en tijd om te werken en het collegiaal contact was hiermee gewaarborgd.

Wanneer ik in de dwarsliggermodus zit, vraagt het om moed om de omslag te maken van onmacht naar onderzoek wat ik wil, hoe aan te sluiten en dit concreet maken. Natuurlijk zal niet alles gerealiseerd worden, maar met oefening word ik steeds beter. Kinderen doen het op een natuurlijke wijze. Ze sluiten naadloos aan op de wens van hun vriendjes. Als ik nu eens … en jij …, zullen we dan samen …?

Ze hebben nog geen ego te verliezen en gaan het spel aan.

Stel dat wij vanuit onze rol – in de context van het moment - het spel gaan spelen? Soms ben ik de dwarsligger en soms jij? Soms leg ik het spoor en soms ben jij aan zet?

Copyright ©2017 De Dialoog - Hosted by Content Power - Website 24/7